Ukończył założony przez Marca Chagalla Wydział Malarstwa i Grafiki  w Instytucie Pedagogicznym w Witebsku. Uczestnik wielu wystaw indywidualnych i zbiorowych. 

„Twórczość Aleksandra Izobowa wyróżnia subtelność i najwyższa dbałość o najdrobniejsze szczegóły, co nadaje obrazom wewnętrzną szlachetność. Wysublimowane połączenie koloru, czy to monochromatyczne tony, czy jaskrawe barwy zawsze tworzą zharmonizowane kompozycje. Charakterystyczna cecha maniery artysty to osobliwe trzepotanie plam kolorów, spontaniczność i wibracja linii, co nadaje jednocześnie efemeryczność i żywość obrazom. Przezroczysty i powietrzny styl Aleksandra Izbowa przypomina marzenia senne, które po przebudzeniu darują nam odczucie dotknięcia Piękna.” 

Natalia Pawlenko, historyk sztuki

Ukończyła PLSP w Supraślu - kierunek: tkanina artystyczna. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych: Mistrz Uczeń w Kielcach, oraz w wystawie w Gdańsku. Jej prace znajdują się w prywatnych kolekcjach na Litwie, w Niemczech, Szwecji i we Włoszech. W tematyce nawiązuje zarówno do tradycyjnej tkaniny: dywany wiązane, gobeliny, jak również tkaniny eksperymentalne – abstrakcje o bogatej fakturze i różnorodności splotów tkackich oraz oryginalnych połączeń materiałów. Zajmuje się również sztuką użytkową: patchworkiem. W malarstwie jej częstą inspiracją są nastroje Sycylii – płótna o czystych, nasyconych kolorach, niezwykła żywiołowość barw, słońca. Jej zauroczenie klimatami Sycylii spowodowało celowość używania tak ciepłych, żywych barw, które pomagają łatwiej pokonać chandrę i szarość dnia codziennego, powymiatać smutki mieszkające w duszy i zwrócić się w stronę światła, radości – otworzyć się na nie, oraz umieć dostrzec w życiu piękno...

Anna Silivonchik urodziła się w 1980 roku w Gomelu. W 1999 roku ukończyła Republikański College Sztuk Pięknych, w latach 1999-2007 studiowała na Wydziale Malarstwa Białoruskiej Państwowej Akademii Sztuk Pięknych -kierunek Malarstwo Sztalugowe. Już od roku 1999 aktywnie uczestniczy w wystawach zbiorowych, a ma też w swoim dorobku wiele wystaw indywidualnych. Prace artystki zasiliły zbiory Muzeum Sztuki Współczesnej w Mińsku.

WYSTAWY:
1999
·         wystawa indywidualna, Fussen, Niemcy
2001
·         wystawa indywidualna w Sali Wystawowej Gomelskiego Państwowowego Uniwersytetu im. F. Skaryny, Gomel (Białoruś)
·         wystawa indywidualna w Muzeum Krajoznawczym w Rzeczycy (Białoruś)
·         ART. – Session, Witebsk (Białoruś)
2002
·         wystawa studencka, Akademia Sztuk Pięknych Mińsk, Białoruś
2003
·         Krajowa wystawa Kobiety, Mińska (Białoruś)
2004
·         Krajowa wystawa „Padorozhha” Mińsk, Białoruś
·         wystawa indywidualna w Muzeum Krajoznawczym w Rzeczycy (Białoruś)
2005
·         wystawa studencka, galeria Tyzenhaus, Grodno, Białoruś
·         wystawa studencka, galeria „Vilnius”, Mińsk (Białoruś)
·         ART – session, Witebsk (Białoruś)
·         Krajowa wystawa Kobiety, Mińska (Białoruś)
·         „Moje miasto” Uniwersytet Kultury, Mińsk (Białoruś)
·        Wystawa indywidualna, galeria „Koncepcja”, Mińsk, Bałoruś
2006
·         wystawa „Pozirk” Galeria „Mansarda Artystów”, St. Petersburg (Rosja)
·        „Ferie świąteczne”, galeria Bel Art., Brześć (Białoruś)
2007
·        Międzynarodowa wystawa „Eastern Neighbors”, Utrecht (Holandia)
·         wystawa indywidualna, galeria „Mastastva”, Mińsk, Białoruś
·         indywidualna wystawa grafiki „Panaroshku”, galeria Podzemka, Mińsk (Białoruś)
·         udział w 4 Międzynarodowym Festiwalu Sztuki Nowoczesnej w Taszkencie
2008
·         wystawa indywidualna, „Uniwersytet Kultury”, Mińsk (Białoruś)
·         wystawa indywidualna, Muzeum Sztuki Współczesnej w Mińsku (Białoruś)
·         Moskiewski Międzynarodowy Salon Sztuki „CHA-2008”
·         „My.by – spotkania z Białorusią”, St. George Residence, Budapeszt (Węgry)

Urodził się w 1964 roku w Samarze (Rosja). W roku 1984 ukończył Państwową Szkołę Plastyczną im. A.K. Glebowa w Mińsku. W latach 1986-1992 studiował na Białoruskiej Państwowej Akademii Sztuk, na wydziale sztuki użytkowej. Od roku 1994 jest członkiem Związku Malarzy Białoruskich. Od 1996 roku uczestniczy w wystawach. 

Jego prace wywołują odczucia nieokiełznanej ekspresji i ciągłego ruchu. Jednocześnie obecna jest w nich swoista monumentalność. W serii prac plenerowych Dmitrij łączy i abstrakcyjne i realistyczne formy. Dokładność w drobnych detalach i umowność wykorzystanego koloru, zwyczajny fragment rzeczywistości przemieniają w swoisty kulturowy artefakt, w którym odczuwalny jest pierwotny żywioł. Malarz posiada własne widzenie natury: Szczerość i prawdziwość przejawia się nie w naturalistycznie dokładnym odtworzeniu przyrody. Ona (szczerość) jest widoczna w nieodzownym zestawieniu, w którym do minimum ograniczone są zasady rysunku realistycznego. Związek między kolorem, plamą, linią, formą powstaje dzięki unikatowej fakturalności, stworzonej niezwykłą ekspresyjnością. 
Natalia Pawlenko, historyk sztuki 

Elena Iwanowa urodziła się 01.01.1979 roku w Dreźnie (Niemcy). Mieszka i Pracuje w Mińsku na Białorusi. W latach 1998 – 2004 studiowała malarstwo na Białoruskiej Państwowej Akademii Sztuk Pięknych w Mińsku. Wcześniej ukończyła College Sztuk Pięknych w Mińsku (1994-1998). Od roku 2005 jest członkiem sekcji malarstwa Białoruskiego Związku Artystów Plastyków. Od 1997 roku aktywnie uczestniczy w międzynarodowych wystawach, konkursach i festiwalach na Białorusi, w Polsce, Litwie, Słowenii.Ma w dorobku ponad 20 wystaw, 3 międzynarodowe plenery (Polska, Litwa i Łotwa), była 5-krotną uczestniczką „Międzynarodowego Festiwalu Działań Teatralnych i Plastycznych ZDARZENIA Tczew – Europa w latach: 2001, 2002, 2003, 2005 i 2006.

NAGRODY:
2004 – Krajowa Wystawa-Konkurs „Podróż” – specjalna nagroda od Schwarzkopf&Henkel’s Mińsk (Białoruś)
2003 - Krajowa Wystawa-Konkurs „Powiedz dzieciom – Tak!” – Dyplom UNICEF Mińsk (Białoruś)
2003 – Międzynarodowy Festiwal Działań Teatralnych i Plastycznych ZDARZENIA Tczew-Europa – dyplom Włoskiej Szkoły Ceramiki Romano Ranelli Tczew (Polska)
2002 – laureatka międzynarodowego konkursu studentów kierunków plastycznych „Art session 2002” Witebsk (Białoruś) 

WYSTAWY:
1997
·         Scertso” Borisow (Białoruś)
2000
·         „Widoki zimy” galeria biblioteki „Vilnius”
·         Krajowa Wystawa-konkurs „Nowe imiona” Narodowa Galeria Republiki Białorusi, Mińsk (Białoruś)
2001
·         „Białoruś trzeciemu tysiącleciu” Narodowa Galeria Republiki Białorusi, Mińsk (Białoruś)
·         Drugi Międzynarodowy Festiwal „Sztuka na papierze” Ljubljana (Słowenia)
·         wystawa poplenerowa drugiego międzynarodowego pleneru „Śladami Moniuszki”, Wilno (Litwa)
2002
·         „Miłość. Labirynty” Galeria „Żilbel” Mińsk (Białoruś)
·         Krajowa wystawa „Czas nie stoi i nie upływa” Narodowa Galeria Republiki Białorusi Mińsk (Białoruś)
·         „5 kobiet” galeria „Ziemia ludzi” Mińsk (Białoruś)
2003
·         „Rok później” galeria „Ziemia ludzi” Mińsk (Białoruś)
2004
·         Krajowa wystawa „Jesień 2004” Narodowa Galeria Republiki Białorusi Mińsk (Białoruś)
·         Krajowa wystawa „Podróż” Narodowa Galeria Republiki Białorusi Mińsk (Białoruś)
·         Krajowa wystawa „Świat baśni, legend i podań ziemi białoruskiej” Narodowa Galeria Republiki Białorusi Mińsk (Białoruś) galeria Uniwersytet Kultury Mińsk (Białoruś)
2005
·         „Festiwal Dali” galeria Uniwersytet Kultury Mińsk (Białoruś)
·         Krajowa wystawa „Jesień 2005” Narodowa Galeria Republiki Białorusi Mińsk (Białoruś)
2006
·         Krajowa wystawa-konkurs „Jak spędziłem lato” Narodowa Galeria Republiki Białorusi Mińsk (Białoruś)
·         Międzynarodowa wystawa „No distance In art.” Utrecht (Holandia)
2007
·         Wystawa „Posttradycja” Narodowa Galeria Republiki Białorusi Mińsk (Białoruś)
2008
·         Krajowa Młodzieżowa Wystawa Pałac Sztuki, Mińsk (Białoruś)
·         Wystawa „Spojrzenie” Pałac Sztuki, Mińsk Białoruś  

Jest absolwentem kierunku formy użytkowe PLSP w Supraślu. Prowadzi pracownię rzeźby i konserwacji architektury. Realizuje tematy typowo rzeźbiarskie (drewno, kamień, stiuk). Interesuje go również rzeźba jako forma użytkowa (lampy, stoły, oświetlenie), rzeźba jako detal architektoniczny (rzeźba skalarna, wystroje elewacyjne, konserwacja).Eugeniusz Samsonowicz o sobie:„Drugą stroną mojej twórczości jako pewnego rodzaju dopełnienie, przechodzące często w późniejszych etapach realizacji w rzeźbę, jest rysunek i gwasz. Z tematów tych jest bardzo mały krok w kierunku malarstwa, gdzie interesuje mnie światło, głębia, soczystość bryły. W moim przypadku połączenie tych tematów daje mi tak zwaną płodność twórczą z szerokim spojrzeniem na otaczający mnie świat. Ze spojrzeniem na pewno rzeźbiarskim, bardziej ciężkim z uwagi na materiał w którym pracuję.”„…sztuka to umiejętność kształtowania rzeczywistości w dowolnych formach.Nie tylko zmagając się z płótnem czy materią rzeźby, wizualizacjami, to również kształtowanie otoczenia i przestrzeni swego bytu, wyciskanie piękna z tego, co nas otacza w danej chwili i budowanie (tego czegoś) na bazie doświadczeń, talentu i przeżyć. A to coś, co możemy nazwać czasem sztuką jest wówczas wszechobecne i przypisane do człowieka….” E. Samsonowicz 

Giennadij Drozdow urodził się w 1959 roku we wsi Poddąbie na Homelszczyźnie. W latach 1993 – 1989 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Mińsku na wydziale malarstwa sztalugowego. Zajmuje się grafiką, malarstwem, ceramiką. Stylistykę swoich prac artysta określa jako symbolizm transcendentny. Połączenie myślenia abstrakcyjno-obrazowego z elementami realistyczno-antytetycznych aplikacji, synteza irrealno -transcendentalnego i realno- metafizycznego jest charakterystyczną właściwością malarskiego myślenia autora. Wartości chrześcijańskie są dominującym aspektem tematyczno-znaczeniowym obrazów. Artysta zajmuje się także pracą nad autorskimi projektami koncepcyjnymi. Jego prace znajdują się w zbiorach: Narodowego Muzeum Historii i Kultury Białorusi, prywatnych kolekcjach Białorusi, Rosji, Niemiec, Polski.

Margerita Staszulonek urodziła się w 1980 r. w Mińsku. W latach 1999 – 2005 studiowała na Wydziale Sztuki Monumentalno-Dekoracyjnej w Białoruskiej Państwowej Akademii Sztuk Pięknych. Od 2005 roku jest członkiem Związku Malarzy Białorusi.

Oleg Gyży urodził się w 1963 roku we Lwowie. W 1991 roku ukończył Lwowską Akademią Sztuki Użytkowej. Zajmuje się głównie malarstwem.

Ukończyła Wydział Sztuk Pięknych Państwowego Uniwersytetu Grodzieńskiego. Jej nazwisko znane jest wielu miłośnikom sztuki w nadniemeńskim kraju. Uczestnicząc w wystawach zbiorowych i licznych projektach artystycznych, w wyniku wielu poszukiwań i eksperymentów twórczych Olga Buchowka zdołała wypracować własne środki artystycznego wyrazu, znalazła rozpoznawalny dziś styl artystyczny. Prace młodej artystki to m.in. miniatury, szkice z miejskiego życia, w których motywem przewodnim jest urok maleńkich zaułków. Każdy z sobie tylko właściwą atmosferą, każdy żyjący swoim życiem, w które autorka zagląda razem z oglądającym.
Obecnie artystka mieszka we Włoszech, gdzie z powodzeniem tworzy i wystawia swoje prace.

Ukończył Białoruską Państwową Akademię Sztuk Pięknych. Od 2002 roku jest vice dyrektorem College’u Sztuk Pięknych im. I.W. Archemczika. Członek Białoruskiego Związku Artystów Plastyków.
Jego prace znajdują się w muzeach i prywatnych galeriach Holandii, Niemiec, USA, Rosji, Ukrainy, Białorusi i innych krajów.

„W twórczości Piotra Bogdanowa wyraźnie dźwięczy ta myśl, że idea prawdziwego piękna powinna być uwieńczona dwoma pojęciami – prostotą na początku i lakonicznością na końcu. Podążając za nią tworzy obrazy, w których nie ma tonącej w szczegółach kompozycji i kolorystycznej kakofonii. Jednak zawsze tę prostotę i miękkość przenika ruchem, bądź to kontrastowym, dynamicznym promieniem, łukiem lub maleńkim, pulsującym punktem. Momentalnie powstaje dialog przeciwności, urzekający swoją siłą oddziaływania. Jednakże nie tylko w tym tkwi sekret mistrzostwa artysty. Najbardziej uroczym i silnym kluczem do serca oglądającego stały się romantyczne, ciepłe i delikatne kobiece wizerunki. Kokieteryjnie uśmiechając się ledwo zauważalnym uśmiechem, z rozkoszną masą włosów, spadzistymi ramionami, rozmyślnie zaznaczoną linią bioder i zawsze świetlistym kolorem skóry przyciągają one erotycznością i pełnią miłości. Ich ręce są zdolne wyśpiewać pieśń Miłości, zwabić, objąć, przygarnąć i ukołysać. Zadziwiające, że wszystko to jest ukazane za pomocą tego minimum środków, które nie pozwala na przekroczenie granicy tajemniczości, jego kobiety są wołaniem lub napominaniem Miłości, ale nie żądzy. Piotr Bogdanow przypomina utalentowanego poetę, który z mnogości słów odnajduje jedyne właściwe, na swoich obrazach pokazuje zdumiewająco jasny, otwarty, harmonijny i jednocześnie efemeryczny świat, zapraszający patrzącego do zanurzenia się w jego tajemnice.”
 
Natalia Pawlenko, historyk sztuki

Jest absolwentem Białoruskiej Państwowej Akademii Sztuk Pięknych, tuż po jej ukończeniu w 1988 roku został członkiem Związku Malarzy Białoruskich, a jego praca dyplomowa do dziś zdobi salę teatralną Narodowej Akademii Sztuk. Uczestnik licznych wystaw krajowych i zagranicznych. Jego prace znajdują się w prywatnych kolekcjach w Białorusi, Polsce, Niemczech, Włoszech. 

Jego kompozycje malarskie niosą ślad monumentalności autora i w pracy z kolorem, i w wyborze perspektywy i szczególnie w budowie kompozycji. Różnorodne pod względem tematów, tak różne kolorystycznie odzwierciedlają niejednoznaczność i głębię malarza. Bywa on filozofujący, obserwujący, pogrążony w marzeniach, to znów powracający w realność. Ale zawsze rozpoznawalny, zawsze posiadający swój wyrazisty, indywidualny styl i własne spojrzenie na tradycyjne tematy.

Urodził się w 1959 roku w Duszanbe. Ukończył Narodowy Uniwersytet Sztuki im. N.K. Krupskiej w Moskwie. Zmarł w 2008 roku w Grodnie. Uczestnik wielu wystaw krajowych i zagranicznych, jego prace znajdują się w prywatnych kolekcjach w Rosji, Anglii, Niemczech, Polsce i innych krajach. 

„Być może pierwsze skojarzenie, wywołane obrazami Siergieja Cybizowa, to malarstwo rosyjskich XIX – wiecznych pieredwiżników, przedstawicieli jednej z ważniejszych szkół malarstwa realistycznego, z której wyszli m.in. Riepin, Surikow, Kramskoj, Sawrasow, Szyszkin, Polenow. Ich twórczość, to prawda o życiu, przede wszystkim o życiu w Rosji. Prace Siergieja Cybizowa urzeczywistniają wszystkie wartości maniery malarskiej pieredwiżników: dokładność portretów, charakterystyczną, przygaszoną kolorystykę, regularną kompozycję. Mistrzowskie władanie pędzlem w istocie czyni nieuchwytnymi różnice między obrazami, stworzonymi w różnych epokach. Analogiczne podobieństwo – nie manieryczność lub podążanie za modą na rosyjski realizm – to wewnętrzne przekonanie o wartości dostrzegania realnego życia, nie tracąc przy tym głównej zalety malarza – poetyzmu. Nawiązanie do starej szkoły malarstwa, która zachwyca przejmującym liryzmem i ciepłem, wzruszającymi scenami, poruszającymi każde, nawet najtwardsze serce, pozwalają autorowi tworzyć niezwykle malarskie, ponadczasowe obrazy. W pracach Siergieja Cybizowa można ujrzeć nie tylko po mistrzowsku namalowane sceny rodzajowe, ale także filozoficzną myśl o związku przeszłości z teraźniejszością, prostoty i codzienności z wzniosłością i wiecznością.” 

Natalia Pawlenko, historyk sztuki 

Urodził się w 1960 roku na Białorusi. Ukończył Państwową Szkołę Plastyczną im. A.K. Glebowa w Mińsku. W roku 1983 rozpoczął działalność wystawienniczą w kraju i poza granicami. Jest członkiem Towarzystwa Plastyków Polskich przy Związku Polaków na Białorusi. Jego prace znajdują się w licznych kolekcjach w wielu krajach świata.

„Jeśli potrafisz pokazać świat takim, jakim on jest, nie jesteś jeszcze artystą, jesteś rzemieślnikiem. Artysta powinien umieć połączyć realne z nierealnym, nadając swojemu dziełu cechy wyrazistej indywidualności – swój charakter, swój styl, swój kolor, swoją kreskę…Taki jest Wacław Sporski. Jego malarstwo to poezja, mistyczny akt zbliżenia realności i wyobraźni w najbardziej nieprzewidywalnych połączeniach. Jego pędzel tak lekko wychwytuje i tak szlachetnie łączy kolory, rytmy i formy, że rodzi się niepowtarzalnie piękny i majestatyczny, znajomy, a jednocześnie tajemniczy świat, gdzie wszystko jest w ruchu, wszystko drga i faluje i jest nieuchwytne. Wiele obrazów przypomina swoistą podróż - senną wizję na granicy jawy i snu, po teraźniejszości, przeszłości, wyimaginowanej rzeczywistości. Rozbita na kawałki realność, symbole, metafory i alegorie, przechodząc przez filtr wyobraźni twórczej artysty przeobrażają się w wyrazisty, zapadający w pamięć obraz. W pracach Wacława Sporskiego jest tyle ciągów skojarzeniowych, tyle gry koloru i światła, że rodzi się urzekająca melodia, która działa na patrzącego silniej niż słowa i dźwięki. Wacław Sporski jest artystą z powołania, z potrzeby duszy i jak każdy wielki talent nie ustaje w ciągłych dążeniach do poszerzania granic swojej twórczości i poszukiwania nowych, niespodziewanych rozwiązań kompozycyjnych i kolorystycznych.”

Natalia Pawlenko, historyk sztuki 

Ukończył St. Petersburską Państwową Szkołę Sztuk Pięknych oraz Lwowską Akademię Sztuki Użytkowej. Swoje prace wystawiał m.in. we francuskim Limoges, w Japonii (Tokio), w Niemczech (Minden) i wielokrotnie na Białorusi. Jest uznanym artystą malarzem i ceramikiem.   

„Pierwsze wrażenie chaotyczności i szaleństwa fragmentów dużych i małych, przeróżnych symboli i znaków pozostaje zapomniane, wystarczy uchwycić określony detal i pojawia się niewidzialna nić prowadząca po obrazie i stopniowo odkrywająca cały zamysł. Pulsująca przestrzeń obrazu, przelewając się na wszystkie strony urzeka, przemienia we współtwórcę, pobudza umysł i zmysły. Podobnie do samego autora, jego prace promieniują radością życia i temperamentem. Osobliwa plastyczność form, nasycony dekor i rytm zlewają się w niepowtarzalnych artystycznych obrazach, charakterystycznych dla maniery artysty. Obfitość aktywnego, nasyconego koloru, wielokrawędziowej przestrzeni, mnóstwa znaków-symboli, doskonale łączących się z ogólną ideą, rodzi odczucie święta i ruchu.” 

Natalia Pawlenko, historyk sztuki

Wiktoria Ilina urodziła się w 1960 r. w Grodnie. Ukończyła Białoruski Instytut Teatralno-Malarski (obecnie Białoruska Akademia Sztuk Pięknych). Od 1989 r. uczestniczy w wystawach malarskich. Od 1991 r. jest członkinią Białoruskiego Związku Artystów Plastyków. Jest już uznaną i cenioną malarką, jej prace zasiliły kolekcje kilku muzeów białoruskich, liczne prace znalazły się w kolekcjach prywatnych na terenie Polski, Niemiec, Austrii, Włoch, Japonii, USA. 

„… Wiktoria niewątpliwie posiada swój indywidualny styl malarski, trudno ją pomylić z kimś innym. Pejzaż miejski to wizytówka artystki. Sięga ona też po inne tematy: martwa natura, pejzaż wiejski. Ale wyróżnia się spośród innych malarzy swoim przedstawieniem miasta. Nie jest ono skonkretyzowane umiejscowieniem na mapie, nie ma w nim nazw ulic, numerów domów, szyldów reklamowych. To miasto marzeń każdego z nas, do którego chce się uciec od codziennych trosk. Ono ma swoją pogodę, swój nastrój, nieśpieszny rytm życia. Wyrazistość obrazów, ich kolorystyczna nasyconość nie tworzą jednak eksplozji barw, a na odwrót – przydają pejzażom statyczności i spokoju…”

Swietłana Żurawska

Artysta malarz i grafik, jest Białorusinem od 1992 roku mieszkającym w Polsce. Ukończył Wydział Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. W 1998 r. uzyskał dyplom z litografii w pracowni Lucjana Mianowskiego. W swoim dorobku ma kilkanaście wystaw indywidualnych oraz udział w wystawach zbiorowych i plenerach w Polsce, Belgii, Holandii, Rosji, USA i na Białorusi. 

„Bez wątpienia źródłem inspiracji dla Włodka są ludzie uważani za dziwnych i nieprzystosowanych do życia w społeczeństwie, zbytnio pochłonięci myślami i marzeniami oraz ci niebezpiecznie owładnięci urojeniami. Spotyka ich coraz częściej wśród tzw. „normalnych” ludzi. W ich normalność wątpi.
W malarstwie, grafice czy rysunku i niezależnie od używanego narzędzia Włodek zawsze odwołuje się do ludzkiej osoby i ją stawia ponad formalne rozstrzygnięcia na płaszczyźnie płótna, blachy, kamienia, czy papieru. Przywiązuje wagę do twarzy i zachowania człowieka, ale nie przenosi wizerunków wprost. Ważniejsze od portretu – jak sam deklaruje – jest „opisanie ścieżki życia” i „mistycznego oderwania od świata” osób, poruszających się w przestrzeni, którą umownie zwiemy rzeczywistością. Przysłowiowi „zwykli ludzie” przechodzą do jego obrazów i grafik wcielając się w rolę bohaterów, symboli i metafor ludzkiej egzystencji.”

Monika Polak

Ukończył Państwową Szkołę Plastyczną im. A.K. Glebowa w Mińsku. Wielokrotnie wystawiał swoje prace w rodzinnej Białorusi, m.in. w Grodnie, Mińsku, Wołkowysku.

Jego malarstwo charakteryzuje niezwykła delikatność, subtelność i spokojna, przygaszona kolorystyka. Artysta na swoich pejzażach, czy obrazach przedstawiających martwą naturę potrafi w sposób doprawdy mistrzowski uzyskać efekt niezwykłej, wręcz magicznej głębi. Zupełnie realne obrazy na tyle przyciągają wzrok, że przez chwilę czujemy się zahipnotyzowani ich pięknem, tajemniczością, przez chwilę znajdujemy się w miejcu, które malarz utrwalił na płótnie nie wiedząc sami, czy byliśmy tam już kiedyś, czy może odwiedziliśmy to miejsce we śne, a może w poprzednim życiu... Pejzaże Włodzimierza Czurawskiego mają tę unikalną właściwość, że chce się w nie wniknąć, zagłębić, zadumać. Artysta po mistrzowsku przekazuje atmosferę swojego wewnętrznego świata, myśli, przeżycia i tajemnice. On widzi urok w strugach deszczu, w cieple nocy, w samotnym chutorze, zagubionym w malowniczym zakątku, w drodze, prowadzącej wędrowca w nieznane. „Wolę malować chmurność, niż błękit nieba. Jesień, deszcz, czasem słońce – to mój nastrój i on mi się podoba” – mówi sam o sobie artysta.
Kwiaty, zazwyczaj najskromniejsze, polne na obrazach Czurawskiego ożywają, na zawsze zachowując swoją świeżość i piękno jakby zaczarowane pędzlem artysty. Czurawski potrafi tchnąć w swoje obrazy duszę, wrażliwą na piękno zwykłych rzeczy i zjawisk, których na co dzień nie mamy czasu zauważać.

„Włodzimierz Poźniak posługuje się rzadką dziś techniką malarską – lewkasem. I chociaż wiele arcydzieł epoki Renesansu, w tym Mona Lisa Leonardo da Vinci, zostały namalowane techniką lewkasu, we spółczesnym malarstwie technikę tę wybierają nieliczni.Wysoka kultura pisma i pracochłonność wykonania stanowią swoisty sprawdzian mistrzostwa artysty. Dla lewkasu nie są właściwe pośpieszne etiudy impresjonistów, impastowe wichry ekspresjonizmu, czy formalne poszukiwania modernistów. Wszystko to wywiera wpływ na wybór tematów. U Włodzimierza Poźniaka są to na swój sposób pojmowane interpretacje mitów chrześcijańskich i miejskich legend, ściśle splecione z obrazami tradycyjnej batlejki, pozwalające na stworzenie nowej rzeczywistości – idei wiecznej podróży, zamglonego wrażenia bezkresu drogi życiowej, nieustannego dążenia ku duchowej doskonałości, uosobionych w obrazie drogi, jako symbolu poznania samego siebie w połączeniu tego, co ziemskie i duchowe. Miasto-pielgrzym, ledwie zauważalne cienie ludzi, znaki-symbole niczym latarnie morskie wskazujące drogę, Archanioł Gabriel, opiekun wędrujących i poznających – cały łańcuch szkiców i zarysów nastrojów, stanów psychicznych, widzeń tworzy odczucie nieustannego ruchu przestrzeni-kierunku. Pomimo oszczędnej i przygaszonej palety barw, która nadaje ledwo uchwytny, nostalgiczny nastrój, w pracach Włodzimierza Poźniaka widać zadziwiająco bogate malarstwo tonalne – obrazy to wypływają z niejasnej, niedookreślonej mgły, to krystalizują się i stają w pełni materialne. Jego obrazy to jakby oddzielne fragmenty niewyraźnie pojawiających się w pamięci opowieści, a dzięki swoistemu monumentalnemu charakterowi stylu, nawet w najprostszych tematach delikatność przedstawień nie traci doniosłości."

Natalia Pawlenko, historyk sztuki